Pragmatik ve kendimi düşünen bir insan olduğumdan dolayı başka bir ülkede bir senede çalışıp alacağım bir şeyi bu ülkede on yılda almak istemiyorum. Ekonomik bolluk içerisinde yaşamak istiyorum. Bu kararı almamdaki en büyük sebebi açıklayacağım.

Babam okul müdürüydü ve çok tehlikeli 2 tane kronik hastalığı vardı. Okul müdürleri uzaktan çalışma kapsamında değildi ve sürekli okulda bulunmak zorundalardı. Babam ise defalarca kronik hastalığını amirine bildirmesine rağmen her türlü tedbiri alacaklarını babama söylemişlerdi. Babam 13 Ekimde vefat etmeden 1 ay önce müdür yardımcısının tayini çıktı ve köy okulu olmasından dolayı müdür yardımcısı atanmadı. Bu yüzden babam her gün okula gelmek zorunda kaldı. Seminerlere katıldı ve oradaki bir öğretmenden virüs kaptı. Kronik hastalığından dolayı da bir anda çok ağırlaştı ve 23 gün yoğun bakımda bilinci kapalı yattıktan sonra vefat etti. Bize ise verdikleri tazminat çok komik. 96.000TL.. Sadece bu kadar. 2 kardeşiz ve üniversitede okuyoruz, annem ev hanımı.

Devletin memuruna verdiği para bu kadar. Bu emeklilik tazminatı arkadaşlar. Normalde vazife maluliyeti almamız gerekirken çakal SGK mayıs ayında korona virüsü vazife maluliyetinden çıkarttı. Doktorlar bile vazife malulu olamıyor.

25 yıl emek vererek çalışan babamın devletten aldığı karşılık budur. Ben böyle olmak istemiyorum. Benim başıma bir şey geldiğinde benim çocuklarımın böyle sonuçlarla karşılaşmasını istemiyorum.

Ben doğduğum ülkeye neden minnettar olacakmışım? Babama, devletin gösterdiği minnettarlık kadardır benim minnettarlığım.

Yüzlerce doktor hâlâ tehlike altında ve mesleğinden doğan hastalık sebebiyle vefat ettiklerinde ailesine bırakabilecekleri hiçbir güvence yok. Çakal SGK'nın ise para ödememek için yaptığı şeye bakın. Biliyorum konu çok karmaşık oldu ama ben bu ülkeden gitmek istiyorum. İçimi dökmek istedim. Bu ülke vatandaşlarının hakkını savunmuyor. Libyaya bilmemneye somaliye paraMIZI hibe edip vatandaşını açıkta bırakıyor. Ve çoğu kişi susuyor. Boğuluyorum bu ülkede artık.