Zamanın ilerleyişi çok izafi. Bir hastanın yakınına iyi haber vereceksek nasıl geçtiği anlaşılmıyor zamanın. Yok eğer kötü şeyler dökülecekse dilimizden o zaman erteleyebildiğimiz kadar öteliyoruz. Zaman geçmek bilmiyor. Akreple yelkovan sanki birbirlerine küsler ve inatlaşmış gibi oldukları yerde kalıyorlar hissi veriyordu bu durumlarda. Yaptığımız diğer işlere konsantre olamıyorduk. Son zamanlarda bu durum arttı. Bu sene o kadar çok hastamı kaybettim ki nevrim döndü. İnsanlıktan çıktım. Ruhum daraldı, dünyaya dar geldim. Bu dönemde öğrendiğim tek şey; içinden çıkılmaz her durumun bir çözümü var ve her zaman en sabırlı, metanetli sen olmalısın. Evet sabrı öğrendim. Metanetim de kuytu bir köşede tek başıma kaldığımda eriyordu. Koskoca 1.83'lük kızcağız hıçkıra hıçkıra ağladı kaç gün koridorlarda. Kendimden bahsediyorum elbette.

Kısaca zaman; sevinçliyken çok kısa, kederliyken çok uzundur.

Hayırlı sabahlar, iyi çalışmalar dilerim