Evet, herkesin bildiği bir sırrı gün yüzüne çıkartmak istiyorum: Türkiye'deki, konuşulmayan, başıboş sokak köpekleri sorunu...

Türkiye tipi gecekondudan çevirme üniversitelerinden birisini kazanmıştım, kampüsünde yürümek istedim ilk gece ve ne göreyim, bayâ iki tane çoban köpeği, hem de üniversite kampüsünün içinde. Köpeklerden korkan birisi olup da kaçsaydım, çok rahat bir insanı parçalarlardı. Rektörlüğe ve belediyeye gittik, çözüm yok. Ardından başka bir köpek, bir arkadaşın bacağında dişlerini bırakmış kampüsün ortasında. Cimer'e yazdık, oradan kapmüse, oradan belediyeye...

Sokak ortalarında, kaldırımlarda dev gibi köpekler yatıyorlar. Hindistan'da yok bu rezil görüntü. Elinizde bir poşet görsünler, anında dibinize sokuluyorlar. Elinde poşet olan bir çocuk olsa ne olacak demeyeceğim çünkü her yerde duyduğumuz bir şey bu tür saldırılar.
Peki ya, deri-kemik kalmış, hasta, cılız köpeklere ne demeli? Bunu görmekten mi hoşlanıyoruz sokaklarda?

Kısacası, bir rezillik ve utanç tablosudur.

Biliyorum, bu konu yüzünden hayvan düşmanı, cani ilan edilebilirim ama karşınızdaki insanı tanımadan konuşmanızı tavsiye etmem. Sokak kedilerine bir şey diyen var mı? Yok çünkü zararsızlar.

Öyle bir sokak köpeği lobisi var ki, PKK sorunu çözülür ama bu sorun çözülmez. Yetti artık.

SİYASİ PARTİ FARK ETMEKSİZİN: Hayvanlar gününde gidip de eğitimli Golden köpeklere mama verip boy boy fotoğraf çektiren gösterişçiler, altlarındaki makam arabalarından insinler de; sıradan bir vatandaş gibi mesela gecenin bu saatinde bir yere yürüyerek gitsinler. Her işlerini, yalnızca bir hafta yürüyerek yapsınlar.