Öncelikle Allah şifa versin. Sanırım ilk panik atağımı 13-14 yaşlarında geçirdim. Tabii o zamanlar ne olduğuna aklım ermiyor. Tam anlamıyla ne olduğunu anlamam 20'li yaşların başında oldu. Birkaç yıl herhangi bir yardım almadan tek başıma mücadele ettikten sonra arkadaşla aramıza kendiliğinden soğukluk girdi. 3-4 yıl bu şekilde geçtikten sonra bir gece uykuya dalmaya çalışırken yine bir atak geçirdim. Sonrasında kardiyoloji, nuroloji, ortopedi derken kendisiyle yaşamayı öğrendim. Tüm departmanların teşhisi anksiyete bozukluk olmasına rağmen psikolojik destek almak konusunda direniyorum.

Kimi zaman 3 gün artarda kimi zaman 6 ayda bir uğruyor sağ olsun. Atak nerede geldiyse orada tekrar olacağını korkusu aslında panik ataktan daha fazla rahatsız eden bir durum. Bunun üstüne gitmek ve üstesinden gelmek gerekiyor. Bana genelde dolmuş ve otobüslerde geliyor. İlk zamanlar hayat kalitesini düşürse de zamanla alışıyorsunuz. En azından ben alıştım. Zaten genellikle 1 dakika ya da 30 saniye sürüyor. Eğer olumlu tarafından bakmak gerekirse, çıldıracakmış ya da ölecekmiş gibi hissetmek gerçekten yaşadığımı anlamama yardımcı oluyor.

Çok kafaya takmayın. Allah tekrar şifa versin.