İlkokuldayken sınıfımdaki biri beni seviyordu. Ailem ufak olduğum için umursamıyordu, sokakta arkadaşlarımla oyun oynayamaya inerdim bu elinde çiçeklerle gelirdi, mektup yazar kitabımın arasına bırakırdı çöpe atardım, muhattap bile olmazdım yine vazgeçmezdi. Kardeşlerim dalga geçerdi ufağım diye umursamazdı ama artık benim karnıma ağrılar girmeye stres olmaya başlamıştım sağda solda görürüm diye markete bile gitmek istemiyordum. Neyse benden nefret etsin hep kötü davrandım İlkokul bitene kadar vazgeçmedi ama birgün yanımda kuzenimi gördü, sevgilim zannetti sanırım sonra bir kere bile rahatsız etmedi

Tabii bu durumun tam tersini de yaşadım bende birini zamanında çok sevdim o beni sevmedi..

Neyse bu vesileyle empati kurmayı öğrendim. Biri sizi seviyor diye ona öcü gibi davranmayın, umursamayın umut vermeyin, onurunu gururunu kırmayın yolunuza devam edin.