Ankara'da Danıştay'da şoförlük işi, memuriyetim çıkmıştı gitmedim. Annem gönül koydu gitmesen olmaz mı dedi. Gitmedim. Sonra İstanbul'da da düzenimizi kurduk evimizi aldık arabamızı aldık Allah olmayanlara da versin. Hastalığı süresince tedavisinde hep yanında olduk. 20 yildan sonra kanser bizi ayırdı. İyi ki diyorum gitmemişim. Şu an babam yanımda çok şükür, Allah ömür verdiği müddetçe de kendisinden uzak gitmek istemiyorum. Gidersem eşim ve oğlumla birlikte onu da götürürüm haliyle. Herşey para veya özgürlük değil. Herkes de benim gibi davranmak zorunda değil. Aile duyari kasmak için söylemiyorum. Aile zaten olmazsa olmazim. Yere batsın dünyanın zevkleri, özellikle annenin yerini hiç bişey tutmuyor.

Aile bağlarınız biraz daha esnekse eğer maddi durumunuz da varsa ayrı eve çıkılabilir.