Yalnız yaşamam dolayısı ile sık sık evcil hayvan besledim. Fakat kedi bambaşka bir şeymiş stres atarım oynarım arkadaş olur sırdaş olur derken günden güne değişiyor hayvan ve bunu bana inat yapıyor eminim.

İlk aldığımda yavru idi çıkmaması gereken yerleri öğrettim (annelerinin burnuna hafifçe dokunarak öğrettiği gibi) zamanımın çoğunu bu şekilde ona harcadım.

Şimdi mi aniden gelen ev dağıtma isteği ile ya ben ayrılacağım evden ya da bu kediyi ayrı eve çıkaracağım. Ben varken eğittiğim şeyleri yapmıyordu şimdi bende umrunda değilim. Masaya asla çıkmazdı şimdi masada duran tabak canak bır haftada bitti diyebilirim. Bilgisayar hak getire zaten. Evi dağıtmazdı. Ucunda ipi olan hırkam ucunda ipi olmasa da beğendikleri çamaşırlarım kurumaya bırakamıyorum artık. Çamaşır yıkamak eziyet haline geldi. Düzenli yürüyüşlere çıkarız beraber. Şimdi mi ? Dışarı çıkacağımız zaman çıkmak istemez hale geldi. canı istememiştir diye farklı saatlerde deniyorum yine aynı. ama sonra ben kapıya yöneleyim kapıyı açayım saldırıyor kapıya çıkarken çıkmaz girerken girmez. Eve bir çok kedi besleyen kedilerin piri bir arkadaşım geldi. ben böyle kedi görmedim diyor. Evin içinde oradan oraya koşturuyor. İşin ilginci fıttırıyorum bazen hemen yatıp masum masum bakıyor.

Geçen gün acil bir şekilde apartman önüne çıktım çöpüde hazırladım atarım diye 10 dakikada geldim ki çöpü almış evin ortasına parçalamış, saksımı dökmüş evin oırtasında çöp ve toprak var. Kedi yaşam arkadaşı olur derken beni hayattan bezdirmeye çalışan suikastçı gibi davranıyor. Yatarken sarılıp yatcaz illa o huyuda var. Seviyor gibide. Ben çözemedim. Veteriner kedidir diyor bu kedi ise diğerleri ne. Ben gittim arkadaşıma ziyarete hayvan mülayim götünü kaldırmasının iki sebebi oluyor oyuna çağırman ya da mama yemek. Bizim ki sadece beni sinir etmekç.