Öyle 7/24 depresif modda takılanlardan değilimdir. Gülmeyi de severim yerine göre. Ama bakıyorum, düşünüyorum da toplumsal olarak kronik mutsuz hale geldik. Eskiden böyle miydi acaba? Yakın tarih üzerine kitaplar okuyup, araştırmalar yapmışımdır. Mesela 1980 dönemi. Ya da ne bileyim 2001 krizi falan. İnsanların psikolojik, toplumun sosyolojik durumunu tahayyül edemem elbette.

Kendi gençliğim açısından düşünecek olursam son birkaç yıldır, özellikle de bu yıl iyice mutsuzlaştık. Bir dönem işsizdim, hayata geç kalmışlık hissediyordum. Şimdi işim gücüm yerinde o konuda problem yok. Ama yine mutlu değilim. Gençliğimin yavaş yavaş köreldiğini, istediklerimi başaramadan bu dünyadan göçüp gideceğimi ve şimdi böyleysek, yaşlanınca ne yapacağımı bilmez vaziyette düşüncelere dalıyorum. Kendi kendime nostalji kuşağı yapıp, keşke zaman makinesi olsa ütopyalarında geziyorum.

İnsanlara bakıyorum. Herkes mutsuz, herkesin yüzü asık. Ekonominin gidişatından, işsizlikten, alım gücünün düşmesinden bahsetmeye kalksam paragraflar alır; pandemi zaten ayrı bir gerçeğimiz.

Merak ediyorum; bu ortamda mutlu olabilen birileri var mı gerçekten? Nedir sırrı bu işin? Eskiden bunaldığımda dışarı çıkardım, şimdi o imkan da kalmadı korona sağolsun...

Halimiz ne olacak bilmiyorum. Umut fakirin ekmeği derler ya, en acısı da umutlarımızın yeşerecek takatinin kalmayışıdır sanırım.