38 yaşındayım annem 7 şubat 2020 de ankarada oturan anlamlara gitmişti. 10 şubatta rahatsızlandığını hastaneye kaldırdıklarını söylediler 13 şubatta yoğun kar yağışı nedeniyle vandan uçak kalkmadı ankaraya arabamla dbakıra gidip ordan ankaraya gittim. Hemen hastaneye gittim almadılar 14 şubat günü saat 12 de annemi gördüm entübe etmiştiler. Doktor yanına çağırıp yapacak birşry yok hazırlıklı olun dediğinde ciğerimin kalbimin tüm organlarımın durduğunu hatırlıyorum. Koştum annemin eline yüzüne kocaman öpücükler bıraktım çünki yapacak birşey yok. 14 şubat 2020 de kaybettim. Hala acısı içimde durduk yere ağlıyorum ama şükretmek lazım ki unutmak diye birşey var. Yoksa acısı dinmiyor en önemlisi hayattayken kıymetini bildim üzmedim her istediğini yaptım ne yaparsan yap kaçınılmaz bir gerçek bol bol vakit geçir her dakikanın ve her anı biriktirmenin önemi büyük. Unutmak için pandemi merkezinde göreve başladım sürekli yoğunluk olduğu için acımı dinliyorum (unutmak mümkün değil geleli o kadar yıl yanındaysa) oğlum bile sürekli hadi baba dua edelim baba annem geri gelir belki diyor, 😥🌹 annelerimizin mekanı cennet olsun. Peygamber efendimize komşu olsunlar çünki çok kahrımızı çekiyorlar.