Biz Karşıyaka Çarşı'da yakalandık 7 yaşındaki kızımla. Kırtasiyede kitap bakıyorduk. O arada sallamaya başladı. Elinden tuttum, yavaş adımlarla kapıya yöneldim. O An şiddeti arttı ve çatırdamalar başladı. Sağımıza solumuza binalardan kopan beton parçalar düşmeye başladı. İnsanlar panik içinde bir sağa bir sola doğru çığlık atarak kaçışıyordu. Ben de hemen karşıda tek katlı bir bina gördüm. Kızımı kucaklayıp binanın dibine geçtim ve kızımın üstüne kapandım. Parçalar düşerse belki onu koruyabilirim diye. O an başımı kaldırdım ve yola baktım. Film gibiydi. Gökten taş yağıyor ve herkes çığlık çığlığa kaçışıyordu. O an hepimizin öleceğini düşündüm. Sanırım verilmiş sadakamız varmış. Sallantı bitince, metronun yanındaki açık alana geçtik. Baygınlık geçirenler, ağlayanlar, bağıranlar.. O ana kadar sakin görünen kızım da ağlamaya başladı. Çok korkmuştu.

Kısacası deprem çok kötü arkadaşlar. Bunun esprisi olmaz. Hayatını kaybedenlerin mekanı cennet olsun. Yaralılarımıza da tez zamanda şifa versin yaradan. Hepimize geçmiş olsun.

Not: Tüm izinler kaldırıldığı için, mesailerimiz yoğun geçecek. 1 hafta 10 gün forumla ilgili mesaj göndermeyin lütfen.