Kendimi en çok suçladığımda bu. Yaşarken değerini bilemediğimden. İş-güç diye arkasında koşuşturup durduğumuz kağıt parçaları toprağa girmiyor.
Yaşarken belki elinden tutamadım Hüseyin'in ama ölünce omuzumda taşıdım.
ne yazık ki öyle. Amcam ile 2011 tarihinden beri, doğru düzgün görüşmedik ve konuşmadık.
Yalan dünyanın hırsına kapılmş insan, manevi değerleri unutarak madde aleminde ilerlyor. velakin maneviyat tamamen gidiyor.
toprağa gömdüğümüzde daha da inanamadık, velakin babamın kardeşi.
10-20 yıl yanından ayrılmadığımız aile büyüğünü toprağa verdiğinde anlıyor "değeri, manevi değeri."