dış ülkelerde adamın ayağına taş değse birlik olup eylem yapıyorlar, bizim insanlar oturduğu yerden yapıyor, en iyi ihtimal tencere ile pencereye çıkıyor

alışmışız hakkımızın yenmesine, susturulmaya, bölünmeye, öldürülmeye, salak yerine konmaya. buna da şükür deyip geçiyoruz ama nereye kadar..

bunlar hep korkudan. "hakkımızı arasam huzurum kaçar, düzenim bozulur, yanlış anlaşılır da sağcı,solcu/terörist/fetöcü/vatan haini ilan edilirim" düşünceleri var oldukça bu zihniyetlerde çok zor

“Kim bir kötülük görürse, onu eliyle değiştirsin. Şayet eliyle değiştirmeye gücü yetmezse, diliyle değiştirsin. Diliyle değiştirmeye de gücü yetmezse, kalbiyle düzeltme cihetine gitsin ki, bu imanın en zayıf derecesidir.”

Birlik olmadıkça yok olmaya mahkumuz