Derdimiz aynı be kardeşim. Bire bir aynı..
Ben küçük şehir de yaşıyorum bir de. (Artvin/Borçka)
Burada herkes tanıdığını, amcasının oğlunu falan yanına alıyor. İşi bilseler de bilmeseler de.. Sağolsunlar akrabalarımın birinden bile bir hayır görmedim zaten şu yaşıma kadar.
Bir ihtiyacım olduğu zaman babamdan para istememek için 40 takla atıyorum. Öyle zoruma gidiyor ki anlatamam.
Psikolojim bozuldu, sıkıcam kafama en son. Öyle limitimdeyim yani..
Kafaya sıkmak bir çözüm olmuyor bazen benim gözümüde bürüyor öyle şeyler niyeyse içimde bir umut biriktiriyorum yani bir gün olacak bir şeyler diyorum sırf öyle ayaktayım.Psikoloji bendede bozuldu ilaç falan kullanıyorum ama fayda etmiyor inanırmısın İstanbulda yaşıyorum psikiyatriye gittiğimde benim yaşımda ki kişiler geliyor sorun ne depresyon stress kaygı çoğu böyle ciddi diyorum bazıları diyor ne gerek var siz abartıyorsunuz gerçekten abartmıyoruz o depresyona o kaygıya girmeden anlayamazsın düşünmekten bir ara sonra Allahım beynimi al düşünmek istemiyorum diye yalvarıyorsunuz. Gerçekten bizim neslimizin durumu iyi değil ciddi anlamda değil.