Istanbul'da gül gibi kız arkadaşım vardı ve 2 senedir çıkıyorduk biz o gastronomi ben yazılım okuyordum haliyle okullarımız da aynıydı. Bana gitme benle kal en azından senin arkanda dururum dedi ve babası ile annesi benim anne ve babamdan daha sadık ve cana yakındı. ben bizimkilere uydum mal gibi kız yalan söylüyor dediler sözde. ben salak gibi hayatımın en büyük hatasını yaptım. şu an ona uyup kalsaydım orada, hem iş kariyerimi çalıştığım firmada bir tık daha yükseltirdim hem de arkamda duran biri olurdu. ki zaten öyle biriydi ki, biz asla çıkarken kafeye şuraya buraya gitmezdik. bi parkta oturur kendi yemeğimizi yer sonra gezerdik. çekip gitmek zaten kafamda var artık son o olacak. öyle gidicem ki müge abla bile bulamasın.