Satır satır okudum hocam. Öncelikle her şeye rağmen tebrik ederim. Ben insanların duygularını psikologlar kadar iyi bilirim, ama okul dahi okuyamadım. Sizin bu yapıp daha sonra hata olarak gördüğünüz şeyler ki, evet hata ama o an ki şeyler vicdan ve içinizde var olan insanlara karşı sevgiden ötürü olmuş bir şey. İnsanın ruhunu okşayan bir şey olmadığında ve bir gün ruhunuzu okşayan bir şey çıktığında bu paradan daha cazip gelir ister istemez. Ben de sizin gibiyim. Babam sürekli tekstil de çalış, sigortalı gibi klişelerden dışarı çıkmıyor. Kız arkadaşım hayatıma girdikten sonra onunla ciddi bir hayat düşündükten sonra bir an da hayatım şekillendi, Allah'a şükür az çok kazanıyorum, bir kredim var o bitse daha da rahatlayacağım. İnsanları gözlemledikçe "ya ben niye böyle yapıyorum, niye kendime eziyet ediyorum, ben evlensem askeri ücret ile ev mi geçinir" gibi sorularla dolaşırken kendimi reklam yaparken buldum.

Ben bir yazarım, bana hiçbir getirisi yok gideri var. Ama kitapları seviyorum, gidip yayinevinde çalışsam, yine pek bir gelirim olmayacak. Onun için ilk başta pazarcilik yaparım, para biriktiririm daha sonra yatırım yaparım diye düşündüm. Bilmiyorum belki başarısız olacağım pazarcilikta ama gidip de yüklü bir para da harcamayacagim, deneyim olacak kadar.

Hayatta her zaman 1 tek hayalim oldu, bir gün ben insanlara faydalı bir şeyler anlatabilmek, sesimi duyurabilmek. Ben bilgisayar dilinden anlamam, yazılımdan anlamam ama görsel hafızam çok güçlüdür. Ama benim yazılım öğrenecek kadar bilgim var mı onu da bilmiyorum mesela. Yayinevi açma, yürütme maliyeti de oldukça çok. Onu da şu an yapamıyorum. Kısır bir döngü yani benimki.