Hayatta mücadele kavramı var, belki bir ev alabilmen 30 seneyi bulur. Araba alman 10 seneyi.
Ben 31 yaşındayım ve 2 çocuğum var, hala da kirada oturuyorum ama bütün zorluklara rağmen doğru bildiğim yolda mücadelemi veriyorum, önüme çıkan olumsuzluklara rağmen, engellere rağmen düşmemeye çalışıyorum.

Bugün ülke çok iyi durumda değil ancak şunu da unutmamak gerekir bu ülke Cumhuriyet kurulduğundan beri böyle idi zaten. Hiç bir dönemini insanlar refah, huzur yada zenginlikler içinde geçirmedi bu cümleyi ülkemin her toprağını hesaba katarak söylüyorum.
Yani tamam bugün ülke durumu çok iyi değil ama demek istediğim bu ülke de zaten hiç bir dönemi refah içinde yaşamadı ki.
Çok iyiydi de mi kötüye gitti.?
Tabi ki hayır..
Ne yazık ki ülkemizde ekonomi taşlarını elinde tutan insanlar en küçüğünden en büyüğüne herkes kendi menfaatini düşünüyor kimse ülke menfaatini düşünmüyor. O yüzden bu ülkede garibanlar hep ezilmeye, zenginlerse hep şikayet edip huzur içinde yaşamaya devam edecektir. Bir umut bir gün gelir bu devran değişir diyorum. Allah sonumuzu hayır eylesin.. Allah bu ülkenin birliğinin, bütünlüğünün bozulduğunu görmeyi bana nasip etmesin. (Amin) Gerisi her türlü geçmese de bir şekilde yaşanıyor.

İntihar eden genç arkadaşımızı Allah affetsin.

Böyle intihara meyilli çok insan var etrafımızda çünkü gözlemliyorum herkesin ağzında bu ülke çok kötü, hayat çok kötü, insanlar kötü, yaşamak zor, boşuna yaşama, yaşadıkda ne oldu gibi cümleler eksik olmuyor. İnsanlara bunları aşılayan belki birazda biziz.
Sizlerden ricam çevrenizde ki herkesi mücadele etmeye yönlendirin, çalışmaya yönlendirin. Bizim yıllardır beğenmediğimiz bütün işlerde şimdi afganlar, suriyeliler, azeriler, özbekler çalışıyor. Bizde iş yok diye geziniyoruz. Nerede o eski topraklar, ekmeğini taştan çıkaran, helal olan her işi yapan insanlar?