1999da askerde nöbet tutarken bir taraftan kendi kendime ağlayıp intihar etmeyi düşündüğüm zamanları hatırlıyorum. Arkadaşın kurduğu cümlelerin birçoğunu sanki kendim yazmışım gibi hissettim. Birçok kişi arkadaş hakkında ezbere ileri geri yorum yapacaktır. Fakat o arkadaşa gerçekten empati kuracak, gerçekten anlayacak kişi ya yüzde bir, ya da binde bir.
Yaşadığımız hayatta toplum içinde öyle şeylerle içiçe yaşıyoruz ki... Hepimiz köleyiz, hepimiz deliyiz. Hepimiz ahmağın tekiyiz.
Ben yıllarca insanları anlayamadım. Fakat birkaç yıl önce tvde belgesel programlarını izlemeye başlayınca insanları da anlamaya başladım. İnsanların birçok davranışı hayvanlarınkine o kadar benziyor ki...
Son derece asosyal biri olduğum için bulunduğum çevrelerde sadece zorunlu olarak birarada olduğum insanlarla yakın oldum. Okulda işte ve askerde biryerde bulunduğun insanları yakından tanımaya başlıyorsun. İnsanları tanıdıkça da insanlardan beziyorsun.
Benim tespitlerim hatalı olabilir, kabul etmeyebilirsiniz.