Ben evlenirken param yoktu, evde yemek verdik gelenlere masa bile koyamadık. Tabağını alan dışarıda ayakta yedi yemeğini. Akşam için canlı müzik olan bir yer ayarladık ama herkes kendi hesabını kendi ödeyecek dedik. Sevenimiz çokmuş hemen hemen herkes geldi ona rağmen. Gelinlik kiralamadık veya almadık. Onun yerine trendyolda gelinlik tarzı elbiseler var 200 tl idi. Onu aldık. 2 +1 ev kiraladık ve onun da sadece salon ve yatak odasına ihtiyacımız olduğundan onları aldık. Onlarda ucuz ufak tefek şeyler zaten. Beyaz eşyasıyla birlikte 20 - 25bin tl ye halletmiştik o zaman. O parayı da takılardan karşıladık. Ha çevremiz de o kadar durumu iyi insanlardan oluşmuyor. Babam 15bin liralık bilezik taktı, geri kalanı 5 - 10 bin lira 100-150 akrabadan geldi anca. Balayına da gitmedik.

Evlendikten 1 yıl sonra iş kurma çabasına girdim, 3 yıl boyunca çok zorlandık, yer yer anne babalarımız destek oldu. Ve 3 yılın sonunda işlerim yoluna girdi. Taşındık ve her şeyi gönlümüzün istediği şekilde aldık. Sabrettik, çabaladık, zamanı geldi ve şimdiki evimizde temizlik robotumuza kadar her şeyimiz var çok şükür. Ama ben hala özlüyorum eski evimizi. Az eşyamızla, küçük dairemiz sıcak bir yuvaydı. Var olan her eşyayı dibine kadar kullanıyorduk. 2 koltuğumuz vardı. 1 yılda eskitecek kadar kullandık.

Derdiniz insanları mutlu etmek olmasın, sizin mutluluğunuza sevinecek insanlar zaten çevrenizde toplanır. Ben evlenirken doğru düzgün bir damatlığım bile yoktu anlayacağınız, insanlar neler dedi belki ama umrumda değil. Şimdi her şey çok güzel oldu ve çok şükür 4 yıl olacak bugün, hamdolsun mutluyuz.


Bu tezime yaptığım en büyük dayanak da şu; bugün sana en iyisi olsun diyen, bir kere evleniyoruz iyi bir gelinlik olsun diyen, senin paranın olmadığını bilmesine rağmen seni ev eşyalarında ve düğün organizasyonlarında zorlayan, kuaföre kuzenlerim de gelecek diye ısrar eden... bir kadınla evleniyorsan, her ne olursa olsun o anda bırak her şeyi ve git yoluna. Emin ol mutsuz olacaksın. Çünkü o kadın ister. İstedikçe ister. Bak bir çevrene? Ayrılmış ve devam eden insanları bir incele. Bana hak vereceksin.

Ve dünyanın türlü türlü huyu var derler ya. Çok yakınımdan birinin 1 cümlesi var, beni hep düşündürür. Dün koca bir fabrikası vardı. Bugün 1 emekli maaşına bakıyor ve şu sözü söylüyor. "Gönül isterdi ki, fabrikamı kaybederkenki zor zamanlarımda eşim yanımda olsun. Ama o gitmeyi tercih etti."