bu tarzda konuları yakından takip ediyorum. 20'li yaşlardaki gençlerin, özellikle de erkek çocuklarının ailelerini nasıl da bir çırpıda silip atabileceklerini görüyor, öğreniyorum. İyi oluyor. Ders oluyor bana da. Yarın öbür gün canımın bir parçasına nasıl davranırsam, canımın diğer parçasının yapacaklarından tamamen anne baba olarak biz sorumlu tutuluruz onu öğreniyorum. Biz kendimizi paralasak da, birilerinin çıkıp "yaa bırah allasen, paranı kazan çek git senden önemlisi yok" diye akıl vereceğini görüyorum. Aile olarak hayatta olduğumuz sürece her şeye rağmen birlikte kalmak ve birbirimizin hatalarını düzeltmeye çalışmak zorunda olduğumuz bilincini onlara nasıl erken dönemde aşılayabilirim diye düşünme fırsatım oluyor.

Tekrar ediyorum ki bir insan sırf kardeşi olduğu için bir diğer kişinin tüm yaptığı saçmalıklara katlanmak zorunda değil ama en azından anne-babası hayatta olduğu sürece az da olsa kardeşinin elini tutmaya çalışmaya vicdani olarak mecbur. Köpeğin hatırı yoksa sahibinin vardır diye ne güzel bir laf bile var.

Herkes özünde iyidir aslında filan gibi saçmalıklar söylemeyeceğim tabi ki ama biraz iyi niyet ve doğru yaklaşımla, pek çok kişi daha insani davranışlar edindirilebilir.