Bugün benim doğum günüm ve bende bişiler karalamayalı çok olmuştu.içimden geçen üç beş şey karaladım ve sizlerle paylaşmak istedim.Beğenmek yada beğenmemeniz için bunu paylaşmıyorum sadece içinde bulunduğum duygu durumunu sizleri dostlarım olarak gmrdüğüm için paylaşmak istedim.

HERKES KENDİSİNİN KATİLİDİR
“Yaş 35, yolun yarısı eder,Dante gibi yolun ortasındayız”demişti ustad Cahit Sıtkı Tarancı;Bu şiiri ilk dinlediğimde 16’lı yaşlardaydım ve bu şiiri dinlediğimde aklıma hep şu soru takılıyordu; ben o yaşlara geldiğimde nasıl bir insan olacağım ve nasıl bir değişimin yansıması olacağım.Yıllar yılları kovaladıkça o yaşlara yaklaşıyordum,içimde garip bir tedirginlik oluşuyordu ne olduğunu,neden olduğunu bilmediğim.


Bugün yeni bir yaşa girdim ve tüm gün,anlamsız bir yanılsamanın yalnızlığını tedirgin ve ürkek bir hisle tüm içimde yaşadım.Buna bir ad koyamadım, sanki bu birazda korkuydu.Her uyandığım yeni gün biraz daha yalnızlaşıyorum,biraz daha tedirgenleşiyorum,daha fazla korku sarıyor içimi.Aynalara bakmıyorum mesela,yüzümdeki çizgiler belirgenleşmeye başladı,hayasızca umursamazlık var içimde,galiba yaşlılığın belirtilerini çok erken hissetmeye başladım.


Şimdi arkama baktığımda yaşamadığım, bana anlam katacak çok az şeyin kaldığını fark ettim.
Sürgünler
Ayrılıklar
Yalnızlıklar
Özlemler...
Ne yaparsam yapayım,bazı özlemleri içimde söndüremiyorum ,billakis daha da artıyor,Eskiden çok ağlardım,ne yazık ki artık ağlayamıyorum,dost bildiğim kim ve ne varsa,artık yok.Gülemiyorum eskisi gibi,sanırım içimdeki çocuk öldü,sanırım içimde bana dair ne varsa öldü yada ben onları öldürdüm acımasız bir katil misali.
Ben,kendimin katiliyim yada aslında herkes kendi hayatının katilidir...


Bugün Yaş 33,Dante gibi yolun ortasında değilim,sanırım ben bu yolun sonundayım ve son adımlarım bunlar...