2 senedir izmirdeyim , anne veya baba yok kendi başıma , yanımda sadece bana değer veren 4 kişi var ne akrabam nede başka bir şeyim değildiler , ama şuan biri annem diğeri babam , kalan ikisi yüzümü güldüren insanlar , genelde hep onların yanındayım , ama bazen kendi kaldığım eve gidiyoruım kapıdan içeri girip oturduğuım zaman ( tek başıma ) nereye kadar böyle gidecek , sonum ne olucak diye düşüncelere tam dalarken kendimi silkeleyip'' Senin vermen gereken bi savaş var '' diye kendime hatırlatıyorum beni kendi ailem düşünmezken , düşünen insanların verdiği emekleri boşa çıkaramam diyorum kendime , hiç bir zaman benim ailem kötüydü zaten bende yapamadım deyip kolaya kaçmadım. Hayatımın sonuna kadar da kaçmayı düşünmüyorum. yani demem o ki illa uğruna savaşmaya değecek , değerlerin vardır gözünü aç ve bunlar için çabala
Reis sen güçlüsün ve bu süper bir şey ben güçlü oluyorum ama geri pes ediyorum
Varoluş sancısı diyorlar buna kimisi erkenden yaşar kimisi 30 larına gelirken. alışıyorsun ama umarım az zaiyat verirsin..
Ben daha yeni 18 gircem çok erken değil mi?
Geçmiş olsun.
Bir kaç tavsiyem olacak
1) Kendini kitaplara kapatmayı dener misin?
2) Spora başlamayı dener misin? Mesela akşamları yürüyüşe,koşuya çık.
3) Uzak yerde akraban var ise ziyarete git,daha doğrusu kafa dinle.
4) Tiyatroya başlayabilirsin.
4 Maddeyle sana yol gösterdim. Tabi önemli olan insanın kendi yolunu bulmasıdır. Bunları uygula iyi gelecek sana.
Haklısınız kesinlikle bayramdan sonra yapmaya başlayacağım.
1-Spor başlayacağım.
Arkadaşlarım var onlarla akşamları takılıyoruz yok fayda etmiyor. Esnafları çoğunu tanıyorum yine yok aynı
Bilemiyorum bayramdan sonra kendimi toplamam lazım
Manita işi zaten şuan flört olarak konuştuğum çok iyi biri var çok iyi kendisi bakalım hayırlısı. Mesele oda değil kendim bitkin hissediyorum
Hocam diyecek pek bir şey bulamıyorum bende yakın sorunlar çektim hani yakınından veya ailemden biri ölmedi annem fakat o kadar düşmancıllar ki çoğu zaman evde durmayıp dışarı kaçıyorum. Ölmediler ama çoğu zaman keşke ölseydiler dedirtiyorlar ve işin garip yani pişman da olmuyorum beni hiç bir zaman şaşırtmıyorlar. Bu sıkıntılar bir yana diğer sıkıntılar da üstüme gelince gerçekten çok duygusuz bir insan oldum Allah sonumuzu hayır etsin bol sabır versin.
Öyle deme pişman olursun ölüsü bile ararsın son pişmanlık neye yarar. Herşeyin bir bedeli var ailene düşkün ol onlar pişman olur elbet bir gün