Sizinde böyle mi kafamın içinde sanki depremler oluyor. Kendimle savaş yapıyormuş gibiyim. İşlerim her geçen gün kötüye gidişi. Dolandirilmam ve sonrası sevdiğim 2 insan ile aramin bozulması 2 benden ayrılması. En sevdiğim kişinin vefat etmesi onu ellerim ile gömdüm. Yani bir türlü kendime gelemiyorum. Sürekli stres içindeyim ve bunun çözümü yokmuş gibi hissediyorum. Biri ile tanışıyoruz hemen bağlanıyorum. Piskologa gidiyorum ilaç içiyorum yok abi fayda etmiyor.
2 senedir izmirdeyim , anne veya baba yok kendi başıma , yanımda sadece bana değer veren 4 kişi var ne akrabam nede başka bir şeyim değildiler , ama şuan biri annem diğeri babam , kalan ikisi yüzümü güldüren insanlar , genelde hep onların yanındayım , ama bazen kendi kaldığım eve gidiyoruım kapıdan içeri girip oturduğuım zaman ( tek başıma ) nereye kadar böyle gidecek , sonum ne olucak diye düşüncelere tam dalarken kendimi silkeleyip'' Senin vermen gereken bi savaş var '' diye kendime hatırlatıyorum beni kendi ailem düşünmezken , düşünen insanların verdiği emekleri boşa çıkaramam diyorum kendime , hiç bir zaman benim ailem kötüydü zaten bende yapamadım deyip kolaya kaçmadım. Hayatımın sonuna kadar da kaçmayı düşünmüyorum. yani demem o ki illa uğruna savaşmaya değecek , değerlerin vardır gözünü aç ve bunlar için çabala