buradaki yanıtları okuyunca Amerika da sıklıkla yapılan motive edici toplantılar geldi aklıma. Okudukça kendimi iyi hissettim. Şimdi sanırım içimi dökme sırası bende:

Kendimi bildim bileli çalışıyorum. Sürekli çalıştım. Yaşım da genç ama ilk okul, orta okul, lise boyunca her yaz kesin, dönem içerisinde de aralık seviyelerde calismisimdir. Üniversitede 2 yıl boyunca her gün çalıştım.

Korona muhabbet çıktı İzmire geri geldim halen çalışıyorum. Sürekli çalıştım çalıştım çalıştım...

Ama bir bakıyorum param aynı.. Sigara kullanmıyorum arada alkol sadece o da yoğun mesai veya haftasonu 3 4 bira. Başka yere para harcamıyorum. İş yerim yakın dolmuşa bile binmiyorum..

Birkac borcum vardı (okuldayken çok sıkıştım. Mutfak alış verişi için nakit avans çektim. Ödemesi yeni bitti)

Gördüğüm o ki çalışmama rağmen hayat pahaliligindan hiç bir şey yapamıyorum buna birikim dahil.

Düşünüyorum da ben 5 6 yıl sonra nasıl evleneceğim? Kredilerde boğularak mi?

Düğün istemiyorum, eşim de istemezse yapmam ama ufak da olsa ister. Düğünü geçtim eve eşya dizmek için bile en az 50.000 rahat gider.

Okul sonrası 30.000 de kredi olucak. Kirada ötürü üstüne üstelik ve 80.000 borcum olucak. (ki buna düğün vs. Dahil değil)

Ayda asgari ücretten birkaç tik yukarıda kazanç ile 10 ayda hiç yemeden içmeden sadece ortalama 27.000 TL 12 ayda 30.000 diyelim. 3 yıl hiç yemeden çalışırsam sadece borçlarımı odiyeceğim.

Peki ya oluyor mu ki yemeden? Dün anneme bir şeyler alsın diye eve 300 TL verdim. 3 5 poset almış market ve manavdan. arasında meyve olarak sadece elma ve karpuz var. 300 TL..

Bunları dusuncukce ben de stres oluyorum. Kimisi düşünme diyor ama gerçek bu maalesef. Yarın bu hayatın içinde tamamen olacağım nasıl düşünmeyelim ki.

Gelecek karamsar olunca insan da karamsar oluyor, boşlukta hissediyor. Her sabah uyandığımda dejavu yaşıyorum.

Norm ender in çıktık yine yollara şarkısında ki nakarat geliyor aklıma sıklıkla : "kavgalar ve zor yaşam sebep geçim sıkıntısı, bir iş bir evdi sadece mutluluk takıntısı."

Maalesef ki doğru..