Manevi açıdan bakar mısınız bilmiyorum ama büyük bir rahatlık hissediyorum artık elimden gelince de cebimde yoksa harcamayacağım.


Hocam bir hastalığı iyileştirmenin ilk aşaması onu kabullenmektir. Ben kredi kartı kullanmayı beceremedim bugüne kadar. Markete at almaya girip it alıp çıkıyordum at hala içerde kalıyordu. nasılsa 1 ay sonra ödeyeceğim diyerek anlamsız şekilde harcamalar yaptım. mesela 5 yıl önce eşime 600 liralık doğum yaptığı gün bileklik aldım ama ödemesi 1 sene sonra zar zor oldu. daha sade birşey alabilirdim mesela. Bende "parayı nasıl ödeyeceğim" psikolojisi yerine rahat kafayla eşimle daha eğlenceli bir an geçirirdim.

Sıkıştığımda borç alacağım birisi etrafımda olur mu olmaz mı onu bilemem (şu an olabilir geleceği bilemem). Artık sadece Allah'ın bana vereceği rızka teslim oldum. faize mümkün olduğunca bulaşmamaya elimdeki nakitle dönmeye çalışacağım.