19 yaşındayım, üniversite okuyorum. Sadece ilkokul zamanlarımı özlüyorum. İzcilik zamanlarımı. Öğretmenim diyebileceğim tek insan ilkokul öğretmenimdi. Baba şefkatiyle büyüttü bizleri ortaokula kadar. İzci başkanıydı, izci olmamıza vesile oldu. Gezmediğimiz şehir, yapmadığımız kamp kalmamıştı sayesinde. Çok dolu 5 yıl geçirmiştik. Tek özlediğim yıllar olabilir. Hasta olduğumda hastaneye gelmişliği vardır, başımda beklemişliği vardır. Öylesine seviyordu bizleri. Ailem şehir dışına çıktığımda onların evinde kalmıştım birkaç defa, sahip çıkmışlardı. Unutamıyorum o günleri. Bir öğretmenden daha fazlasıydı kesinlikle.
nerede öyle ögretmenler kaldımı ki ? Benimde ortaokulda bir resim ögretmenim vardı yaptığıpsikolojik baskılar ile bir daha eğitim hayatımda örgün eğitimde okumama vesile olmuştu.