Öncelikle bu saatte uyanık olan gececi tayfaya selam olsun. Şimdi sizlere bu saatte neden böyle bir konu açtığımı açıklamak istiyorum.

Geçen yıl 4 yaşında olan kuzenime bir günlüğüne bakmak zorunda kalmıştım. Evde de oyuncak olmayınca çocuğa telefon, tablet, bilgiayar ve televizyon imkanları sundum. Saatlerce elektronik eşyalarla vakit geçiren kuzenim artık sıkıldı farklı oyunlar oynamak istediğini belirtti.

Odamda oyuncak bulunmuyordu. Sonra gözüme santraç takıldı. Dedim belki kule felan yapar biraz zaman geçirir. Satrancı kuzenim görünce "abi ben bunu oynamasını biliyorum" dedi. Şaşırdım ve sırayla taşları sormaya başladım. Hiçbirini bilmiyordu. Daha taşları bilmiyorsun nasıl oynayacaksın dedim. "Abi sen diz ben oynayacam" dedi. Büyük bir merakla taşları dizdim ve oynamaya başladık. Kuzenim artık kimden öğrendiyse benim yaptıklarımın aynısının simetriğini yapmaya başladı. Durumu anlayınca da takıldığı yerlerde de yardımcı oldum. Oyunu tabiki ben kazandım ama kuzenim oyunun yarısına kadar gayet iyi oynadı. Zamanla taşların isimlerin ve hareketlerinin birazını da öğrendi.

O günü asla unutamıyorum. O gün bana "hiçbir şey bilmiyorsan bile en azından taklit et" hayat prensibini öğretti. Tabiki taklit edilen şey aslı kadar iyi olamıyor ancak hiçbir şey yapmamaktan iyidir.

Konu tartışmaya çok açık biliyorum ancak demek istediğim başkasının emeğini felan çalın felan demek değil. Umarım kendimi ifade edebilmişimdir.

Biraz önce uyuyacaktım aklıma geldi ve sizlerle paylaşmak istedim. Herkese iyi forumlar dilerim.