Benim bir kız arkadaşım vardı vakti zamanında. Şimdi evlendi çocuğu oldu. Kendisi ateist olduğunu söylerdi sürekli. Bazen konuşuyoruz çocuğu ile ilgili bir konu olduğunda hep inşallah diyerek cümleye başlıyor. Ateist birinin inşallah demesi garip ama ortada çocuk olunca istem dışı içerden gelen bir hisle inşallah diyor. Bence o da biliyor gücünün kudretinin bittiği yerde başka bir varlığın gücü kudreti başlıyor. Biz Allah diyoruz onlar Cosmos diyor
Bazılarındada inançsızlık işine geliyor. Bazıları ümidi kestiğinde ateist olduğunu soylerek kendini mutlu etmeye çalışıyor.
Allah bizi onlardan etmesin inşallah
Ben ateist değilim başka bişeyim ama yine de inşallah, allah korusun, selamun aleyküm, ya sabır, allah-u ekber vb. birçok kelimeyi de kullanıyorum. çocukluktan beri alıştığımız şeyler bunlar. önemli olan insanın içindeki. nasıl konuştuğunun pek önemi yok.