Benim bir kız arkadaşım vardı vakti zamanında. Şimdi evlendi çocuğu oldu. Kendisi ateist olduğunu söylerdi sürekli. Bazen konuşuyoruz çocuğu ile ilgili bir konu olduğunda hep inşallah diyerek cümleye başlıyor. Ateist birinin inşallah demesi garip ama ortada çocuk olunca istem dışı içerden gelen bir hisle inşallah diyor. Bence o da biliyor gücünün kudretinin bittiği yerde başka bir varlığın gücü kudreti başlıyor. Biz Allah diyoruz onlar Cosmos diyor
Bazılarındada inançsızlık işine geliyor. Bazıları ümidi kestiğinde ateist olduğunu soylerek kendini mutlu etmeye çalışıyor.
Allah bizi onlardan etmesin inşallah
Ateist birinin insallah demesi garip degil. Dile oturan bir sey oyle ha deyince atilmiyor. 3 yildir yurtdisinda yasiyorum ve Turkceyi cok aktif kullanmiyorum ama bir Turk ile konusunda ister istemez insallah gibi cumleler kurulabiliyor. Kendi genelde umarim diyorum ama adam bana abi araba alacam deyince hadi insallah diyebiliyorum tamamen refleks olarak ki ben ateis ya da musluman degilim. Tamamen dile oturmus kelimeler bunlar.