2 tane çocuğum var. Çok sevdiğim eşim, annem, kardeşlerim ve onların çocukları ve bir kaç tane daha çok önemsediğim insan var bu hayatta. Öncelikli olarak onlar sonra da kendim için her an her saniye ölüm beni de çok korkutuyor. Korona sebebiyle bende de çok arttı bu kaygılar ama öncesinde de son derece takıntılıydım. Korkunun, bir miktar daha tedbirli olmak dışında bir faydası olmadığının, er ya da geç de olsa ölümün bir gerçeklik olduğunun da bilincindeyim elbette ama aynen söylediğiniz sebeplere bağlı olarak ölüm beni de çok korkutuyor maalesef ve bu korkuyu tümüyle yenmenin bence iki yolundan bir tanesi dini inançlara sahip olmak ise, bir diğeri de kabullenme aşamasına geçebilecek bir bilgeliğe erişmek, dünyada çok da önem teşkil etmediğimizin, sistemin bir parçası bir canlı olarak gelip geçeceğimizi kabul etmek gerekiyor ama o da o kadar kolay bir iş değil. Her ne kadar aksini iddia etsek de çoğu insan kendini dünyanın merkezi olarak görüyor. Dolayısıyla da sistem içinde kendi varlığının aslında önemsiz olduğunu kabullenmek o kadar da kolay olmuyor.

Sizin de söylediğiniz gibi dindar kişiler için ölüm fikrini kabullenmek daha kolay ancak inancı olmayan kişilerin, ölüme çok yakın olduklarını hissettikleri anlar dışında sürekli dehşet içinde yaşaması psikolojik olarak çok da sağlıklı bir durum değil zannediyorum - kendimi katarak söylüyorum - Uzman bir psikiyatristten anksiyete bozukluğu şüphesi ile destek almakta fayda olabilir.