Ölümden korkmuyorum, ama ölümü hergün düsünüyorum. cünkü ölümü düsünmek bana iyi geliyor. hatalarimdan , kalp kiriklarindan ve bir cok seyden beni mahrum ediyor. ne zaman biri beni üzse, ölüm gelir aklima veya ben ne zaman birini üzsem veya üzecek olursam ölüm gelir aklima.. Ölüm insani manevi acidan da güclendirdigine inandigim bir terapi gibidir.

Ölüm korkusu ise , dünyaya olan bagliligi gösterdigini düsünüyorum. Bir insan olarak endiselerimizin var olmasi cok normal. Tedbirli ve takintili hal almadan kendinizi koruyun. birsey yaparken hasassiyetinizle etrafinizdakileri rahatsiz etmemeye gayret edin. korkularinizi yenmeniz icinde,bilinc altinizda kendinizi kontrol edecek sekilde güclü ve saglikli kil..cünkü derler ki neye cok inanirsan enerji olarak insan onu kendine cekermis. Enerjinizi yüksek tutun, düsüncelerinizi de pozitiflestirin ve kötü birsey akliniza geldiginde bile , herseyin cok iyi oldugunu, saglikli oldugunuzu , korkularinizin yersiz hayatin ise güzel oldugunu düsünün.. düsünün ki tüm güzelliklerde sizi bulsun..