Değişik duygular içindeyim. arabaya mazot aldım bi mahalle yoluna girdim yolu bulamadığımdan 1. katta balkonunda bir kadın yardım edin yardın edin diye bağırıyor. elinde 2-3 yaşlarında bir bebek. sağa baktım kimse yok sola baktım kimse yok. el firenine asıldım aklımda deli sorular, haberlerde izlediğim hapise giren çocuk geldi aklıma bir an. sonra bir an kendi çocuğum geldi. daldım içeri. çocuğu bacaklarından tuttuğum gibi armut gibi sallandırdım. sırtına vur allah vur, ağzına parmağımı soktum bir daha derken çocuk annne diye ağlamaya başladı. çok şükür dedim. Annesinin aklı gittiydi nerdeyse. Çok şükür iyiler. Çocuğun adı yaman. bindim arabaya düştüm yola geldim işe.
ne bilim yaşamla ölüm arasında bir çizgi işte. Allahta beni o yola düşürmüştü sanırım. O yüzden hep iyi yaşayalım dostlar.