istanbula bir kez gittim, ilk görüşüm metro çıkışı oldu, kocaleinden yola çıkıp gitmiştim bildigin sanal oyun sandım öyle muhteşem geldi gözüme. gezerken çok mutlu oldum ayrılırken de. bogazın kenarında sandalyelerini almış çayı demleyip ufak tefek bir şey atıştıranlara bittim, bunun maliyeti ne olabilir ki? gereksiz şeylerin peşinde koşmadan gayette mutlu olunur istanbulda. ama insanımız genel olarak ihtiyacı olmadıgı bir akıllı telefona milyarlar bayılmaktan hoşlanıyor. neyin bizi mutlu edecegini bilmiyor çogu insan.