Hocam canım kardeşim hayat öyle bir şeydir ki bazen bir uçurumun eşiğine gelirsin. Heleki gençsen tanıdığını sandığın fakat tanıyamadığın insanlarla karşılaşırsın. Sonra bu insanların aldatmacasıyla karşı karşıya gelince bir boşluğa düşersin inan seni teyit ederim bir süre sonra hayatına yeni biri girdiğinde kalbin onun için atmaya başladığında önceki kandığın insan hakkında "Bu muydu yani bunun için miydi kendime yaptığım haksızlıklar" dersin ve diyeceksinde. Herkes dünyanın acımasız ve katı olduğunu söyler fakat dünya bizim yuvamız ve hanemiz demezler. Bilmezler ki dünyayı kasıp kavuran kendi kendimize dar eden bizleriz. Evet şahıslar bizim için önemlidir. Fakat kimse senin annen ve bizim annelerimiz kadar değerli olamaz. Yaşıyor mu bilmiyorum fakat ona bu haksızlığı yapamazsın! Eğer vefat etmiş bir annemizse inan ruhun onun ruhuyla karşılaştığında yüz yüze bile gelemezsin. Heleki evreni kâinatı yaratan bir Rabbin huzuruna gidemezsin böylece. Bu intihar senin kendinden ve ailenden başkasına zulüm vermeyecek. Hatta sen canını hiçe sayıp intihar edince ebedi zulmete gittiğinde o çok sevdiğini sandığın şahıs arkandan hiçte ağlayıp sızlamayacak örnekleri vardır bunun hatta aksine hiç bilmemezlikten gelecektir. Yok illaki ben ondan vazgeçmiyorum diyecek olursan kalıp savaşman lazım hem nefsinle hemde onunla!

Şahsım Psikoloji son sınıf öğrencisiyim. Kur'an ile Psikoji ilmini bir arada tamamladığımda dünyanın muazzam ve hakkıyla yaşarsakta ahiretin muazzam ötesi ebedi güzellik olduğunu anlayanlardanım.

Bana mutlaka dönüş yap gerekirse özel konuşabiliriz.