yaz tatiline memlekete gelmiştim, buradaki birçok kişinin ki gibi benim de ailem girsin bi işe çalışsın boş durmasın gibisinden mırıldanıyordu. çarşıya çıktım akşama kadar camekanlardaki ilanlar için dükkan dükkan gezdim. lokantasından internet kafesine, otelinden kitapçısına bi dünya yere girdim ilanları görüp. hepsinin de ilanı olmasına rağmen eleman aramadığını söyleyince bunalıp eve geldim.
diğer gün tekrar çıkıp dolandım ama bu defa da biz sizi arayacağızlar evet evet çok ihtiyacımız var hemen döneceğizler başladı. 1 ay geçti hiçbiri dönmedi. ulan dedim okul bitse bile böyle olacak herhalde bi b*ka yaramicaz, böyle dolanıp durucaz diye diye içim içimi yedi. perişan oldum. evdekiler iyice bunaltınca kalkıp okulumun olduğu şehre elazığ'a döndüm. yakın arkadaşımın evinde kalmaya başladım. yemek yemek için dışarı çıktığımda bir internet kafede iş ilanı görüp konuştum, on dakika sonra da işe başladım 8 saat çalışıyordum aldığım parayla da iki öğün yemek yiyordum günler geçiyordu. lisedeyken arkadaşlarımla başladığım derginin sitesi için biraz wordpress öğrenmiştim, internet kafede de gün boyu okumalar yapıyordum, boza boza biraz daha bişiler öğrendim. arkadaşımın önerisiyle nasip kısmet diyip baliktasarimnoktacom adresini aldım. çeşitli sektörler için site yapmaya başladım. yaz bitene akdar güzel de harçlık topladım.
2 yıl olacak, 2 yıldır o domain cep harçlığımı çıkarıyor, sağolsun kimseye de muhtaç etmiyor beni
arkadaşlarım şaşırıyorlar baytar adamın ne işi var site işleriyle diye ama ekmeğimi veriyor çok şükür bana bende uğraşıyorum. velhasıl pes etmeyin hocam bir gün bugünlerinizi hatırlayınca gülümseyeceksiniz inşallah

içimi dökeyim dedim biraz tüm kardeşlerime hayırlı geceler, iyi çalışmalar

not: insanı bir işe yaramaz hissettiren o ilan sahiplerinin abv