Sorun kardesinizde degil sizde.
Önce siz oturup düsünmelisiniz "nerede yanlis yapiyorum" diye.

Bak kendimden örnek vereyim.
Ögretmen bir annenin ogluyum.
Lise'de 1,2,3,3,3 seklinde 5 yillik bir maceram oldu.
2 yil üstüste sinifta kalinca o güne kadar bana hic kizmamis olan annem beni karsisina aldi ve konustu.
Istersen birkac yil calis, sonra ömür boyu rahat et.
veya birkac yil gez arkadaslarinla sonra ömür boyu sikinti cek.
Tercih senin, biz senin aileniz, her sartta yanindayiz ama hayat senin, tercih senin dedi.
Oturup düsündüm, arkadas grubumu degistirdim, calismaya basladim.
Matematigimin iyi olmasinin da yardimiyla üniversite sinavinda türkiye'nin en iyi üniversitelerinden birinde bilgisayar mühendisligi bölümüne girdim.
bunaldim, biktim, okul bitmeyecek diye düsündüm ama annemin söyledikleri aklimdan cikmadi.
azmettim, zorladim bitirdim.
cok sükür okul bittiginden beri de is konusunda sikinti yasamadim.

simdi bütün bunlari okurken dikkat ettiysen özne bendim, kararlari ben verdim, hatami ben buldum, cözümü ben buldum.
annem babam benim adima karar vermedi, bana calismam icin bir baski yapmadi, materyal bulmaya calismadi.
kardesinizin bir birey oldugunu, kendi hayati, tercihleri, kararlari oldugunu kabul edin.
ona dogruyu ögrettiyseniz onun verecegi kararlar da dogru olacaktir.

dogru nasil ögretilir?
cocuklar gördügünü yapar duydugunu degil.
ona birsey söylemeyin, siz dogru davranin, o dogruyu görerek ögrenecektir.

ayrica hicbirsey icin gec degil.
Is hayatimda herkes mezun oldugum okulu sordu, kimse niye 2yil üst üste kaldin demedi.