dediklerinizi doğru anladığımdan emin değilim o yüzden hatalı yorumladıysam affola lakin anladığım kadarıyla evlilikte ya da ilişkide erkeğin baskın karakter şeklinde olması gerekliliğini savunuyorsunuz ancak öz güven sahibi olmak ile diretmeyi dayatmayı, kural koyuculuğu birbiriyle karıştırıyor olabilirsiniz.

Ayrıca "ailen ve kendi evliliğin" ile başlayan cümlenizde "ailen" derken anne-baba ve varsa kardeşleri kastettiyseniz, bana göre hata burada başlıyor zaten. Gayet tabi ki bu insanlar kişinin ailesi ve bir ömür boyu da böyle kalacak ancak özellikle evlendikten sonra sağlıklı bir ilişki yürütebilmek için öncelikli şart ailem kavramı söz konusu olduğunda akla ilk gelen kişilerin eş ve varsa çocuklar olması gerektiği. Eğer doğru olanın bu olduğu ön kabulü ile bir ilişkiye başlanırsa, o zaman hiç kimsenin sorun çıkaracak bir mevzuusu kalmayacaktır. Bir erkek çocuğu ve bir kız çocuğu annesi olarak örneğin ben, yarın bir gün çocuklarım evlendiklerinde, pek çok durumda ailelerini ön planda tutmaları gerektiğini biliyorsam şayet, gelinimi ya da damadımı kıskanmama, çocuklarımı da arada bırakarak üzmeme lüzum kalmayacaktır diye ümit ediyorum. Bunun bu şekilde olması, bana gösterecekleri ilginin, sevginin saygının dibe vurması da demek değil. Ben ve eşim çocuklarımızı doğru şekilde yetiştirebilirsek şayet, o zaman eşlerine üstünlük kurmaya çalışmadan, yapıcı insanlar olarak mutlu evlilikler sürdürebilirler diye umuyoruz. Bir evlilik içerisinde kural koyucu diye bir şey olmamalıdır. Taraflardan biri karakter olarak daha baskın, diğeri aha submissive olabilir tabi ama bu kişilerin doğrudan kendileri ile alakalıdır. Kadın ya da erkek olmaları ile ilgili değil. Sadece aşağılık kompleksi olan, durumları idare edemeyen kişiler üstünlük kurma çabasına girer. Lütfen yanlış anlamayın. İlk paragraf dışındaki cümlelerimi sizin söylediklerinize istinaden değil, genel fikirlerimi belirtmek adına kurdum.