Bahsettiğin şeyler temek iktisadi ilkelere tezat oluşturuyor. Ticaretin kendisi bir fırsatçılıktır. Fiyatlar arz talep dengesi ile belirlenir. Fiyatlar talep çoksa açık arttırma ile talep azsa açık eksiltme ile belirlenir. Domatesin 1 hafta 15 lira olması ile bugün 5 lira olması arasındaki fark piyasaya arz edilen domates miktarıdır. İsraf da göreceli bir kavramdır. İsraf ihtiyaçtan fazlasını tüketmektir ancak neyin ihtiyaç olup olmadığı tamamen kişisel bir konudur. İktisat bilimi insan ihtiyaçları sınırsızdır der. Sen domatese 15 lira vermemişsin. Ben karpuza 20 lira verdim. Geçen ay 5 kilo karpuza 100 lira verdim. Peynir ve karpuz ile kahvaltı ettim babamla. Ağustos ayında amele yemeğidir bu ve belki de yenilebilecek en ucuz öğündür. Ama nisanda karantinada evden çıkamayan babama jest yaptım. Çünkü babam 73 yaşında ve kimse ne sana ne bana ne de babama ağustıs ayını görebileceğimiz garanti edemiyor.

Yani değerli kardeşim yazdıklarına ve tercihlerine saygı duymakla birlikte sen paradan tasarruf ederken zamanını israf ediyorsun bence. Parayı her zaman kazanabilirsin. 2000 krizinde işsiz kaldım, kredi kartlarım temerrüde girdi. Ev kiramı ödeyemedim evden atıldım. Sonra yine iş buldum. Yine para kazandım. Yine yaşamaya devam ettim. Bugün o zaman kazandığım paranın 10 katını kazanabiliyorum. Ama kimse bana 2000 yılını tekrar yaşama şansı vermiyor.

Hayatta en önemli şey para değil zamandır. Bugün harcamadığın tasarruf ettiğin parayı yarın biriktirebileceğin garanti değil. Yani gelirinden tasarruf yapmaya devam ederken bugün para harcamaya ve yaşamaya da devam et. Sabah taze domatesle kahvaltı yapmayı ertelediğinde bir sonraki sabahın garanti olmadığını unutma.


Saygılar.