dostlar bıktım artık hayattan; anlamsız uğraşlardan, aptalca şeyler için ömrümü çürütmekten.. Hiçbir iyiliğe karşılık bulamamaktan yoruldum. insanların kendisinden önde yürüyen egolarından yoruldum. kısacası hayattan yoruldum. islamcısından tut ateistinden , cahilinden enteline herkesten yoruldum be dostlar. elimden bir şey gelmemesinden, kaçıp kurtulamamaktan yoruldum. mecburiyetten yoruldum, sorumluluklardan yoruldum, her şeyin yarıda kalmasından, hayatta artık hiçbir şeyin eskisi gibi tat verememesinden yoruldum. dostluklardan yoruldum.her şeyin anlamını kaybetmesinden yoruldum. merhametsizliklerden, yalanlardan yoruldum. dayanılmaz bir hal almaya başlıyor artık her şey, her olay, her davranış pişmanlığa dönüşüyor yavaşça. ve ölüm değil beni korkutan, asıl korkum pişman ölmek be dostlar. ve şu an sonumu görebiliyorum, yalnız, mutsuz, pişmanlıklarla dolu bir ölüm. belki biraz erken bunu konuşmak için fakat, ne kadar erken kabullenirsek o kadar iyi gibi kendi sonumuzu, hayatın anlamsızlığını, hiçlikten gelip hiçliğe gittiğimiz gerçeğini...