99 depreminde ertesi gün gölcüğe dedemleri bulmak için gitmiştik. Çocuktum ozaman depremden korkmadım uyuyordum ama depremden sonra yaşananlar beni çok ertkilemişti. Tanımadığın insanların elleri yüzleri toz kan içinde herkes koşuşuyor ağlıyor. Bir yandan çadırlar kuruluyor yemekler dağıtılıyor. Sesimi duyan var mı sesi zaten acaip etkiliyor. Tüyler ürperiyor sadece donuk bir yüzle bakakalıyorsun. Aynı şekilde kütahya depremindeni yaşadım. Ev arkadaşlarım kendini atacak yer arıyordu. Tek yaptığım onları sakinleştirmekti ama gözümün önünde 99 depremi gitmiyordu.