Aslında bunun sebebi çok açık..
Eleştiri herkese yapılmalı herkeste eleştiriyi kabul edip ders almalı bunda herkes hem fikir.
Ama biz toplum olarak eleştirmeyi beceremiyoruz.
Eleştirecez derkenaslında karşı tarafın kalbini kırıyoruz , Sürekli iğneliyoruz , sürekli kendi fikirlerimize uymayanları aşağılayarak eleştirdiğimizi sanıyoruz.
Bir siyasi görüşü olan başka siyasi görüşü olanı eleştirirken mesela diyorki işte sizin gibiler! , Kaç para maaş alıyon? , Vay şucu bucu , Biri birine Makarnacı , Öbürü ötekine Putçu , diğeri Dinci !
Dine inanan birine ARAPÇI inanmayana vay DİNSİZ !
Yani demem o ki bak kardeşim şurdada şu var diye eleştirmiyoruz İĞNELİYORUZ ! KÜÇÜK DÜŞÜRÜYORUZ ! HAKARET EDİYORUZ ..
Ama ne hikmetse kimse bunu kabul etmiyor , Hatta ve hatta insanları yaşadıkları yere göre , Irkına göre , Tenine göre , yediklerine gezdiklerine göre yargılıyoruz.
Acaip bir milletiz. O yüzdende eleştiri safhasına gelemeden kavga ediyoruz.
13 ülke gördüm. Birçok dinden birçok ırktan birçok görüşten arkadaşım oldu. Bu bana çok şey kattı. Aslında bu seviyeye ulaştığımız zaman gelişebileceğimizi düşünüyorum. Bir eleştiri aldığımız zaman direkt olarak savunmaya geçiyoruz veya saldırıyoruz. Ben tartışma ortamlarında bulunmayı çok severim. ''acaba hangi pencereden bakıyor?'' düşüncesi çok hoş bence. Ama bakıyorum tartışma niyeti olmadan sadece karşındakini sert dille eleştiren insan görünce uzaklaşmayı tercih ediyorum. Kıskanılan bir ülke olmamız için gelişmemiz gerekiyor. Gelişmek için de eleştiriye açık olmak gerekiyor.