bazen çocuklarım yokkenki zamanları özlüyorum ama çocuklardan sıkıldığım için değil. Allah yokluklarını asla tek gün dahi göstermesin. Sadece sorumluluk duygusu ve endişe yiyip bitiriyor insanı. Kimseyi düşünmediğim ve yarını düşünmeden yattığım yerde uyuya kalabildiğim günleri zaman zaman özlüyorum.. Ama ebeveyn olmak da böyle bir şey işte. Bir ömür boyu evlat sevgisinin verdiği mutluluğun yanında bonus olarak endişeleri de geliyor.