Ben eskiye aşığım.
Eskiden aldığım tadı hiçbir şeyden hiçbir şekilde alamıyorum.
Ne kadar mutlu olursam olayım, ne kadar güzel şeyler yaşarsam yaşayayım; olur olmadık anlarda gelen anıların hayalimde canlanması kadar mutlu etmiyor beni. Çocukken aldığım bir kokunun, yada duyduğum bir melodinin kulağımda çınlaması o anı güzelleştiriyor. Ama artık hiçbir şey hayallerime yerleşmiyor, iki üç yıl öncesini hayal edip 'ah ne güzel günlerdi' diyemiyorum. Ama eski zihnimden çıkmıyor.
Hatta, eğer çok motivasyona ihtiyacım varsa, çok daralmışsam, bir şeye gerçekten konsantre olmam gerekirse, eskiden beni mutlu eden şeyleri youtube'dan falan bulup açıyorum, çalmaya başladığında bir anda artık hangi hormonlarım yükseliyorsa mutlu oluyorum.
Eğer geçmişe gidip ordan devam etme şansım olsa giderdim.