Çocukken 5-6 yaşlarında ölümden çok korkardım. Çünkü ahiret nedir bilmiyordum. Geceleri sürekli ölüm aklıma geliyordu. İnsanların boşa yaşadığını ve ölünce yok olup gittiklerini falan düşünüyordum ve çok saçma geliyordu. (Yalnız bu kısımda ateistlerin nasıl bir düşünce ve azap içinde olduklarını anlamış oldum. ( İnanmamakta özgürler kendi iradeleri sonuçta))


Sonra yaş ilerleyip bilgilendikçe , gerçeği görüp anlamlandırmak zor olmadı. Özellikle üniversite döneminde içinde bulunduğum cemaat ufkumu bir hayli genişletti . Artık ölümden korkmuyorum.

Sadece içinde bulunduğumuz sınavı kaybetme korkusu var , Verdiğimiz sözü yerine getirememe korkusu var.