Genel olarak suç aileye, internetin gelmesine vs atılmış. 90 lı yıllarda İstanbulda çocuklar hep sokaklarda olurdu. Çocukların sokakta oynayacağı toprak sahalar kızların evcilik oynayacağı kapılarının önünde alan olurdu mahalle kültürü vardı yabancı insanlar mahalleden geçerken herkesin gözü üstünde olurdu çocuklara birşey yapmak imkansız denebilecek kadar azdı. Şimdi öylemi ? Ufacık ufacık parklar. Artık insanlar çocuklarını sokağa salmaya korkuyor. Herkes evladımın başına birşey geleceğine evde telefonla tabletle pc ile ilgilensin diyor ama saman gibi çocuklar yetişiyor. Özenti gençlik tamamen bundan kaynaklı. Elin yumruğunu yemeyen kendininkini balyoz sanıyor. Biz öylemiydik dayak yiye yiye atmayı öğrendik. Hergün bir dizimiz kanardı. Bu olay birazda kentleşmeden ve Türk insanının zamanla daha fazla sapık, cani, görgüsüz olup aileleri çok daha fazla korunmacı olmaya itmesinden. BİZE NE OLDU DA BÖYLE OLDUK ?