ALLAHım, sana layık bir kul olamadım.
Hz. Muhammed SAV sana layık bir Müslüman olamadım.
Baba, sana layık bir evlat olamadım.
Atam sana layık bir vatan sever olamadım.
Siyasiler, sizlere layık bir yurttaş olamadım.
Ben 7.5 yaşında beyincik ameliyatı edilmiş bir meczubum, bir faili meçhulüm. Geçmişte 96 yılında polisin burada Kuran kursu veriliyor mu sorusuna evet dediğim için, Kuran kursları kapatılmış ve sahipleri yargılanmıştı… O zamanlar çocuktum ve Can Kardeş Kuran kursuna gidiyordum. Ben 7.5 yaşından beri ölüyüm. Ben hakaret ederken, insanlar mesajlarımı okurken kimin haberi vardı bunlardan? Son 3 aydır bir hastalık var içimde. İkinci bir ben. Ne o benden haberdar, ne ben ondan. Ayrıca gerçeği öğrenince, bu kadar hastalığımın ilerlediğini anlayınca kendimden utandım. Haberlerde benim için ağlayanlar olmuş. Yüzlerindeki ifadeyi hissettim. Özellikle Didem Arslan. Yazdıklarımı eğer ipucu verilmeseydi fark edemeyecektim. Bu hastalık bana çok ağır. Son isteğim cumhurbaşkanımla konuşmak. Çünkü yaptıklarımı ancak kişiliğim değiştiği zaman anlayabiliyorum. Beni öldürmeyin, tedavi edin lütfen. Aksi taktirde ben kendi iflas bayrağımı çekeceğim. Bilgisayar başına geçtiğimde şuurum gidiyor. Oran belki de şuurlu %30 ise şuursuz %70. Ama bu riski aldım ve yazıyorum. Farkında olduğumu yazmışım, bu mümkün değil. Farkında değil misiniz? Beni bitirmeye çalışan 2. bir kişilikten bahsediyorum. Ben varken o yok, o varken ben. Ben son bir umut sayın cumhurbaşkanımıza sorayım. Acaba İslamda mükellef kimlerdir, kimler değildir? Ben öldüğümde elinize ne geçecek… Bir meczubun seviyesine inmiş olacaksınız. Halbuki birkaç ay klavye yasaklansa, ilaçlarım tam olsa düzene gireceğim kesin
Hepinizi seviyorum. Birileri hastalığımı kullandı. Medyatik hale geldim amma bu hastalık en çok babamı yıprattı. Kendimi düşünmüyorum onu düşündüğüm kadar. Keşke olmasaydı, ben istemez miydim normal olmak. Allaha ise özümde inanıyorum. İnsanlar bana ajan gibi dik dik baktığında öleceğimi anladım. Her yer sanki figüranla dolu.