Hocam öncelikle kolaylıklar diliyorum. 9 Yaşında bir erkek evlat sahibi baba olarak birebir aynı durumları yaşadım. Her çocuk farklı olduğu gibi her anne baba da farklıdır. Aynı şeyleri yaşamış olsak bile, tecrübe edeceğimiz şeyler farklı olabilir, yaşayacaklarımız da. Bu yüzden anlatacaklarımı ciddiye alın ve mümkünse bir pedagogla iletişime geçin.
Oğlum annesi de bende çalıştığımız için 6.aydan sonra ananesi tarafından bakıldı sağ olsun kayın validem çok iyi baktı. 6 ayan 2 yaşına kadar ananeye her gün sabah bırakıldı akşam alındı. Çocuğu aldıktan sonra evde çocukla yeterince kaliteli vakit geçiremedik yalan yok. Hanım işten gelmiş ben işten gelmişim yorgun argın, evde yemek yok derken çocuk telefon ve televizyon ile kısa sürede tanıştı. Önceleri televizyon dikkatini çekti renkli renkli şeyler, garip garip tanımadığı sesler derken çocuk televizyon karşısında akıllı uslu (bize göre tabi) durmaya başlayınca oh be dedik, dünya varmış. Ama aslında öyle bir dünya yokmuş sonradan anladık

Sonrasında çocuk dışarı çıktığımızda, misafirliğe gittiğimizde falan oyuncaklara ilgi göstermemeye başladı, gösterse bile çok çabuk sıkılır oldu ( bir oda dolusu oyuncak bizde de var) bu sefer ne yapalım dur telefondan video açalım izlesin, aman ne olacak canım çocuk videoları var, masal videoları var, eğitici öğretici videolar var derken, birde baktık ki çocuk sürekli telefon ister oldu.Bu sefer müthiş icat olan youtube'da rastgele videolardan başladı kendisi videolar izlemeye, tabi bu süreçte bizimki 1 yaşını geçti ikiye geliyor. E artık daha dikkat çekici şeyler izliyor, daha çok itiraz ediyor bize. Oynaması gerektiği oyuncaklarla oynamayı neredeyse tamamen bıraktı. Yeni bir oyuncak istiyor hoşuna gidiyor, alıyoruz ama en fazla 10 dk oynuyor, sonra telefon veya televizyon.

3 yaşına gelince çevresi ile de iletişiminde sıkıntı yaşamaya başladı. Çocuklarla oyun oynamak yerine kimin elinde telefon varsa onun yanına gitmeye başladı, hastanede, kafeteryada yabancı birinde dahi telefon görse gidip izleme isteği oluşmaya başladı. Tabi biz geçte olsa artık telefonu yasaklamıştık ancak engel olamıyordu kendisine, anane babaanne dede falan yahu bırakın torunumu oynasın 2 dk baksın ne olacak 5 dk baksın zararı olmaz derken koyduğumuz kurallarda yeri geldi delindi.

En sonunda baktık olacak gibi değil, gittik profesyonel bir destek almaya, bize ilk söylenen şey çocuğunuzun algısı sandığınızın aksine neredeyse kapanmak üzere, çocuk söylenene cevap vermiyor, vermesi gereken tepkileri vermiyor. Siz çok uyanık vay çakal diyorsunuz ama çocuk telefonun ve televizyonun esiri olmuş durumda. Acilen müdahale etmezseniz tüm hayatını etkileyecek bir durumun içine sürüklemiş olursunuz. Sonrasında telafisi daha zor olur dediler. O süreçte bize bir yol haritası çizdiler, sadece çocuğa değil, bizde dahil çocuğun etrafındaki herkesi ilgilendiren katı kurallar koyulmaya başlandı.

Eve girdiğimizde telefonları portmantoya asar gibi telefon koyma yeri yaptık ve çocuğun göremeyeceği ve erişemeyeceği bir yere koyduk. Eve gelen misafir dahil herkes telefonunu oraya koydu. Evde çocuk uyanıkken sadece gelen aramalara baktık ve acil aramamız gereken aramaları yaptık. Asla sosyal medya youtube vs. için telefonu tableti vs. kullanmadık. İlk zamanlar kendini yerlere attı duvarlara kafasını vurdu, yemek yemedi aç yattı falan derken yavaş yavaş inadı kırılmaya telefonu unutmaya başladı. Tabi sigara içenler bilir, sigarayı bıraktıktan sonra 10 yıl geçse de canımız ister diye bir klişe vardır ya aynı onun gibi, aman unuttu artık istemiyor şurada azıcık telefonla uğraşayım demeyin hemen yanınızda bitiveriyor çocuk.

Çocuğu eleştirip onu doğrultmaya çalışırken en başta kendimizi düzeltmeliyiz. Bizler telefonlarımızla evde bile neredeyse wc'ye bile gidiyoruz. Çocuk ne yapsın! Bu kadar yanımızdan ayırmadığımız her an elimizde avucumuzda gülerek eğlenerek kullandığımız bir aracı pek tabi o da tatmak isteyecek, tattıkça tadına varacak ve asla vazgeçmek istemeyecek, bundan daha doğal bir şey de yok.

Asla ve asla günde şu kadar yok ödül olarak vereyim, yemek yersen vericem, akıllı olursan izlersin oynarsın gibi ödüllendirmeler yapmayın. Çocuğa yetmiyor çünkü o belirlediğiniz süreler. Bu işin kesin ve kesin çözümü önce bu telefon tablet vs araçları kendi hayatınızda kısıtlamak ve aynı anda çocuğun hayatından da birden çıkarmak olacaktır. Bu kısıma dikkat, bazı çocuklarda konuşma geriliği, okulda dikkat bozukluğu gibi sorunlara da yol açıyor, çok şükür bizim çocukta olmadı ama çevremizde bu sorundan dolayı dikkat dağınıklığı tedavisi ile dil konuşma becerileri dersleri alan bir çok çocuk var.

Mutlaka ne kadar yorgun olursanız olun işten geldiğinizde en az 1 saatinizi onunla eğitici oyunlar oynayarak geçirin, ona bugün neler yaptığını ciddi ciddi sorun ve cevaplarını da ciddiye alarak dinleyin, legolar yapın, resimler çizin, masal okuyun, parkurlar düzenleyip fiziksel aktivitelerde bulunun, bunlar kaliteli vakit geçirmeye basit bir kaç örnek, bunlar gibi onlarca aktivite var, illa pahalı aktivite gereçleri almaya da gerek yok. iki tahta çubuk bir lastik ile de güzel oyunlar dikkatini çekecek şeyler yapabilirsiniz. Çocuklarımızla vakit geçirelim, en güzel çözüm bu. Allah hepimizin yavrularını korusun kollasın. Bizleri onlarla da sınamasın. Dediğim gibi bizim yaşadıklarımızı yaşayacaksınız diye bir kural yok, her çocuk farklıdır. En kısa sürede bu sorununuzun üstesinden gelmenizi diliyorum.