Merhabalar,

Geçen gün yüksek lisans dersi için tren ile erzincana gitmek üzere ankaraya gittim. garda beklerken bir adam yaklaştı. işte sohbet muhabbet. konuştuk. hangi vagondasın kaç numaradasın seni ziyaret edeyim dedi. tamam misafir başım üzerine dedim. kuşetli vagondayım dedim.

Trene bindikten 20 25 dk sonra vagona geldi. işte utanarak söylüyorum kusura bakma kartımı atm yuttu. karsa kadar tek kuruş param yok. yemek yemeye param yok şeker hastasıyım dedi. Bende marketten öğrenci işi birşeyler almıştım. Abi buyur ne varsa beraber yiyelim dedim. İşte ben şeker hastasıyım her yemeği yiyemiyorum sen bana 70 tl ver ben hesapladım. söz karsa inince sana geri göndercem filan dedi. İşkilenmedim değil ama vicdanı yönüm açık söylüyorum daha ağır bastı. Hatta dolandırılacağımı dahi düşündüm. Ama insanlık hali bir gün benimde başıma gelebilirdi ?

Cüzdanıma baktım sadece 150 tl nakitim var. abi sana 50 versem yeter mi dedim. işte ben hesapladım da sen düz 100 ver ben sana iner inmez göndereceğim dedi. tamam vereyim ama bende öğrenciyim sunum yapcam hemen gönderebilirmisin dedim. çok zor durumda olmasam öğrencinin parasını almazdım valla gönderrim dedi. vicdanı yönüm ağır bastı. 100 tl çıkardım verdim. tabi erzincana indiğimde dolandırıldığımı (vicdani duygularımla oynandığını) fark ettim.

İnsanlık nereye gidiyor ? 100 tl den değilim, yarın bir gün gerçekten ihtiyaç sahibi bir insan olacak bu nedenle ret edeceğiz. Ya da biz zor durumda kalacağız yardımcı olan çıkmayacak, bunu paylaşmak istedim. Gerçekten parasından değilim ama insani olarak bu içimi acıttı paylaşmak istedim. Bir öğrencinin parasına dahi göz dikmek nedir ( ki bu kişi size karşı iyi niyet gösteriyor) neyse...

Bunu söylemek zorunda olmak istemezdim ama tanımadığınız insanlara yardım ederken 239293299239 kez düşünün