Bir gün askerde sıradan bir gün.
Biz çavuş eğitim bölüğüyüz.
Acemi askerleri eğitiyoruz.
Bizim askerlerden birine bir ödül gelmiş.
Askerdeki ödül sistemini bilirsin, biraz da kime denk gelirse hesabı ödül gelmiş olur.
Ödül dediğin de bir kağıt parçası işte. Rulo halinde vericez.
Arkadaşa dedim, gel verelim mutlu olsun.
Arkadaş dedi ki? Nasıl versek...
"Nasıl yani? Ne demek nasıl versek" dedim.
"Tamam buldum" dedi.
"Neyi" dedim?
Bak dedi. Bir sonraki içtima'dan sonra millet dağılmadan önce durumu özetleyecek bir konuşma yapalım ve arkadaşı onure edelim dedi.
Biraz düşündüm ve gerçkten bu harika bir fikirdi.
Aynen de dediği gibi yaptık.
İçtima toplandı. Sonrasında ise, fazla değil 20 saniyelik bir konuşma yaptım. (İçtimada fazla bekletmedik yani merak etmeyin) Ardından arkadaşı çağırdım ve ödül (Yani kağıt parçasını) arkadaşa taktim ettik.
Arkadaşın o anki mutluluğu inanılmazdı. Üstelik diğer asker arkadaşları da çok mutlu olmuştu.

Arkadaştan şunu öğrenmiş oldum.
Aslında iletişimin gücü inanılmazdı. Önemli olan bunu doğru kullanabilecek argümanları kullanmaktı.
Bir kağıt parçası mesela. Sadece 20 saniyelik bir konuşma ile devasa bir mutluluğa dönüşebiliyordu.

Senin olaya geçersek.
Elbette yaşadığın olayı %100 bilemem.
Sana yansıttığı can sıkıcı durumu yazdıkların kadarıyla anlayabiliyorum.
Ancak WP'den "Neden yazmıyorsun?" gibi, insanı savunma pozisyonuna çekebilecek hafif iğneleyici bir cümle yerine onu arayarak. Öncelikle halini hatrını sorabilir sonrasında da... Bu arada gözüme çarptı 2 veri girilmemiş onları giriverdim haberin olsun deseydin. İlk adımı negatif yerine pozitifliğe çevirebilirdin.

Yanlış yapmışsın.
Eksik yapmışsın.
Bu konuda hatalısın.
Neden böyle yaptın?

Tarzı negatif ilk adımlar yerine, belki de iletişimin gücünü kullanarak, olayı pozitif bir alana taşıyabilirdin.
Ancak sağlık olsun. Şu aşamada, yine de onun gönlünü alarak; kusura bakma, ilk adımda hatalı bir giriş yaptım ancak birşeyi eksik yaptığını ve bu durumun senin adına problem teşkil etmemesi adına bunu sana bildirmek için yaptım. diyebilirsin.

Yani bu küçük olayı, "İnşallah aynı şey bidaha olur da o zaman bakalım neler olacak..." durumuna getirmemelisin.
Gün olur devran döner o arkadaşa çok ihtiyacın olur.
İhtiyacın olmasa bile o senin sonuçta iş arkadaşın.

Bu arada deminki anlattığım olaydaki ödül alan asker arkadaş uzman çavuş olarak askerliğe devam ediyormuş. Her hatırladığımda gururlanıyorum.