Çok iyi anlıyorum. Ben de yakın zamanda eşimden ayrıldım. Aynı boşluğa düştüm. Sürekli evdeydim. Hayatta hiç birşey beni mutlu etmiyordu.
Oturup düşünüyordum, acaba şuan ne olsa ben mutlu olurum diye. Hiç bişey aklıma gelmiyordu. Öyle bi seçenek yoktu.
Hala ara ara yaşamaktayım bu durumu, net olarak atlatmış değilim.
Dediğiniz gibi dertleşeceğiniz sizi iyi tanıyan arkadaşınız olsa bu durum biraz daha çabuk geçiyor. Benimde durumum aynıydı başlarda.
Psikiyatri konusuna gelirsek, ben zaten bi rahatsızlıktan ötürü sürekli psikiyatriye giden gelen ve 4 yıldır ilaç kullanan biriydim. Bu dönemde de doktorum ilaçlarımı arttırdı. Ama önermiyorum. Faydası olmuyor aksine hayat enerjiniz daha düşük oluyor. Bu kötü duygularda bizim için var olan ve yaşamamız gereken duygular. Yani ilaçlarla atlatmayı doğru bulmuyorum, yaşayan biri olarak.
Tek ilaç zaman. Emin ol senin şuan ki durumundan belki daha kötüsünü yaşadım. Herkesin acısı kendisine büyüktür, ama evlendiğim eşim dediğim ve hayatımın geri kalanını beraber geçireceğimi düşündüğüm ailem olarak gördüğüm insandan ayrılmak çok zor bir durumdu. Şuan 6 ay kadar oldu. İlk zamanlardaki durumumu hayal ettiğimde şuan çok iyiyim. Ara da aklına anılar gelince kötü hissettiriyor ama ilk zamana göre yaşam enerjim var en azından.
Kesinlikle yalnız kalma. Arkadaş edinmeye çalış. Sosyalleşmek için içinden gelmese bile bi kurs olur bi etkinlik olur konuşabileceğin bişeyler yap. Zamanla ruh halin eskiye dönecek buna inan. Elinden geldiğince dik durmaya çalış. Sorun olursa yazabilirsin. Elimden gelen bişey olursa yaparım.
Allah yardımcın olsun.
Bu aralar hayatta yaşamanın bir anlam ifade etmediğini düşünüyorum.
Kendi özelliklerimden biraz bahsedeyim
- 25 yaşındayım.
- Üniversite mezunuyum. Şuanda herhangi bir işte çalışmıyorum fakat bir alanda ofisim yakında açılacak tadilatları sürüyor.
- 2-3 gün önce kız arkadaşımdan ayrıldım ve gerçekten bunalıma girdim.
- Bulunduğum ilde hiç beraber dertlesebilecegim bir arkadaşım yok. Ofisim de henüz açılmadığı için şuanda evde boş boş oturuyorum. Çok sevdiğim ve onun da beni sevdiğini sandığım kız arkadaşımdan da yeni çalıştığı yerde araya yabancıları soktuğu için ve onları benden daha çok önemsediği için yani ihanet etmeye başladığı için ayrıldım ve tüm bu sıkıntılar üst üste geldiği için kendimi yaşamaktan zevk alamayan birisi olarak hissediyorum. Hiçbir şey mutlu etmiyor. Sanki o kız dünyamdan bir parçaymış ve ben o parçayı kaybetmiş gibi hissediyorum fakat doğru yaptığımdan dolayı da eminim iyi ki ayrıldım diyorum bana ihanet etmeye başladığını hatırladıkça..
.
Neredeyse tüm gün evdeyim. Arasıra çarşıya gidiyor 1-2 saat yürüyüş yapıyor geri eve geliyorum ve iç huzursuzluğum tekrar başlıyor.
- Sizce psikiyatra gidip ilaç yardımıyla mı düzelteyim kendimi yoksa ne yapayım? Sanki yaşamanın bir amacı yok gibi geliyor. Hayatta merkeze koyduğun bir insan gidince...
Özellikle psikolog arkadaşlarımızdan kıymetli yorumlarını bekliyorum.