Beyler bayanlar, bazen düşünüyorum kendi kendime, 30 yaşıma geldim nerdeyse, hayata 1-0 geriden başladım hep, yeri geldi işimle yeri geldi eşimle, yeri geldi geçirdiğim sürekli tekrarlayan rahatsızlığımla hatta çocuğumla bile imtihan ediliyorum, yapmak istediğim hiçbirşeyi tam olarak yapabilmiş değilim, hep bir problem çıkıyor.

Tam hayatımı düzene koydum dedim eşim terk etti gitti, 1.5 yaşında çocuğum var, boşanma davası devam ettiği için mahkeme çocuğu haftada bir kere 3 saat görmeme izin veriyor, anne çocuğu görmemem için elinden gelen her türlü çabayı gösteriyor, memleketten uzak olunca tabi işte çalıştığım için mesailer uymuyor çoğu zaman, biraz maddi birikim yapayım diyorum son 6 yılda geçirmiş olduğum ameliyatlar bunu da engelliyor. Sürekli ilaç kullanıyorum ve ilacı bıraktığım zaman karaciğerimdeki rahatsızlık tekrar ediyor.

Kısaca yaşıtımdaki çoğu kişiden hep 1-0 gerideyim, derdimi aileye anlatayım diyorum, baba gitti kendisinden 20 yaş küçük biriyle evlendi, gerek beni gerek kardeşimle dahi adam akıllı ilgilenmiyor, kısacası bütün herşeyden imtihan ediliyor gözüyle bakıyorum, isyan da etmek istemiyorum her şerde bile bir hayır vardır diye düşünüyorum, bazen de beterin beteri vardır diyorum. Ama şunu anladım ki insan herşeye zamanla alışıyor, alışamam yapamam dediğin şeyleri bile başına gelince kabul edip savaşmayı öğreniyorsun.